Catherine de Wenden, sérfræðingur í þjóðflutningum, hélt í gær fróðlegan hádegisfyrirlestur á vegum Alþjóðamálastofnunar Háskóla Íslands í samvinnu við sendiráð Frakklands á Íslandi.

Þegar ég kom í ráðuneyti  dómsmála haustið 2010, sem síðar varð Innanríkisráðuneyti lýsti ég því yfir á fyrstu dögum að ég væri staðráðinn í því að beina kröftum að spilavandanum og skapa um hann betri umgjörð.

Fram er komin á Alþingi þingsályktunartillaga um að hafist verði handa við undirbúning þess „ að bjóða leikskólaúrræði strax og fæðingarorlofi lýkur.

Birtist í helgarblaði Morgunblaðsins 07.09.13.. Á borðum hefur að undanförnu verið nýdreginn þorskur úr sjó, kartöflur úr garðinum, salat, rauðrófur og baunir og sitthvað fleira þaðan líka.

Er ekki meiningin að hugsa þetta flugvallarmál til langrar framtíðar? Er ekki verið að tala um hækkun sjávar? Er þá skynsamlegt að byggja flugbraut út í Skerjafjörðinn? Þá væri nær að flytja fulgvöllinn því hann liggur allur lágt.

Þorbjörn Jónsson, formaður Læknafélags Íslands hefur kvatt sér hljóðs í fjölmiðlum að undanförnu um kjör lækna og ástandið í heilbrigðismálum í landinu, ekki síst á Landspítalanum.

Nú skyndilega kviknar áhugi hjá andstæðingum flugvallarins í Vatnsmýrinni að finna sáttaleiðir. Gæti skýringin verið sú að þeir eru komnir í augljósan og sífellt meira afgerandi minnihluta og sjái sig nú tilneydda að draga í land? Álheiður Ingadóttir fyrrverandi alþingismaður, skrifar grein í Fréttablaðið þar sem hún segist vilja leggja flugbraut út í Skerjafjörðinn og undir þetta er tekið í lesendabréfi til þín Ögmundur.

Í fyrsta skipti á ævinni bíð ég spenntur eftir fjárlögum. Þetta er að verða einsog magnaðasta spennusaga. Í fjárlögunum mun ríkisstjórnin nefnilega birta sinn innra mann - ekki þann sem við kynntumst í kosningunum heldur hvað hún raunverulega gerir þegar hún er komin með völdin.

Álfheiður Ingadóttir, fyrrverandi alþingiskona,  skrifar grein í Fréttablaðið í dag og stingur upp á málamiðlunartillögu um framtíð Reykjavíkurflugvallar.

Sæll Ögmundur,. Heilbrigðiskerfið þykir dýrt hér á landi á alla mælikvarða sem óseðjandi hýt en hvar skyldi draga mörkin? Kemur að því að eldri borgarar yfir 70 ára hafi lifað sældardaga og þurfi síður í dýrar eiturmeðferðir vegna krabbameins sem lengir lifið mögulega um fá ár eða fá líknandi meðferð? Á að skikka þá sem eru of þungir til að takast á við þann vanda á eigin vegum fyrir aðgerð sem dugar ein og sér skammt verði matarfíkninni ekki slátrað? Sjálfur er ég ný skriðinn út úr 5 vikna sjúkrahússdvöl eftir bakspengingu vegna hryggbrots en vegna sparnaðar var því sleppt að taka mynd illu heilli og hökkti þannig í marga mánuði uns spenging var óumflýjanleg með skertum lífsgæðum.