ÞAR SEM SAUÐARGÆRU GERIST EKKI ÞÖRF
Birtist í helgarblaði Morgunblaðsins 07/08.02.26.
Hvar skyldi það nú vera sem úlfar þurfa ekki að villa á sér heimildir? Áður en ég svara því langar mig til að segja frá samræðu sem ég átti við gamlan grískan sósíalista sem ég hitti í Grikklandi í haust. Gamalreyndur var hann og kallar ekki allt ömmu sína, hafði fengið að finna til tevatnsins í fangelsum herforingjastjórnar árum saman. Einn af þessum mönnum sem aldrei verða keyptir.
Það er af sem áður var sagði hann, að til væru alvöru alþjóðasambönd sósíalista og verkalýðssamtaka af ýmsum gerðum og litbrigðum. Nú væru þau bara þrjú samböndin sem bragð væri að, alþjóðasamband valdstjórnarmanna, þar væri á bak við grímurnar gagnkvæmur skilningur. Svo væri það alþjóðasamband mafíósa, þeirra sem skirrast ekki við að beita óheiðarlegum vinnubrögðum til að komast yfir völd og auð, sífellt dansandi á landamærum lögbrota og siðleysis. Þetta væru auðkýfingarnir sem væru orðnir valdameiri en nokkru sinni. Að lokum væri það svo alþjóðasamband bjúrókrata. Skrifræðið væri alls staðar samt við sig, sennilega samheldnasta blokkin sem sameinaðist um að draga niður í öllu lýðræðisskvaldri. Það var greinilega Kafka-gerðin af bjúrokrötum sem hann hafði í huga.
Og þá erum við komin á fund World Economic Forum í Davos í Sviss. Þar koma nefnilega reglulega saman að ráða ráðum sínum valdstjórnarmennirnir, mafíósarnir og bjúrókratarnir, varnarmúr heimskapítalismans, fullkomin samstaða og allir gærulausir. Enginn þarf að sýnast.
Það er helst í fréttaflutningnum sem umbúðirnar verða ógagnsæjar. Forsætisráðherra Kanada var þannig eftir síðasta fund orðinn málsvari hins lagalega heimskerfis sem þurfi umfram allt að vernda. Þegar betur var að gáð var það hins vegar heimskapítalisminn sem þyrfti verndar við vegna óhemjugangsins í Donald Trump Bandaríkjaforseta. Af þeim sökum þurfi að endurskoða sitthvað í hinu alþjóðlega samskiptakerfi.
En heimspressan hélt sig við „tímamótaræðu“ Carney forsætisráðherra um laga- og reglukerfi heimsins og öll gildin sem við ættum og væri nú vegið að. Gleymum því ekki, bætti hann við, styrkur þessara gilda væri háður aflsmunum okkar, og heima fyrir í Kanada væri ríkisstjórn sín einmitt í sérstöku átaki til að auka það afl: "Síðan ríkisstjórn mín komst til valda höfum við lækkað skatta a tekjur, fjármagnsgróða og fjárfestingar… og í lok þessa áratugar munum við hafa tvöfaldað útgjöld til varnarmála og það gerum við á þann hátt að við styrkjum innlendan iðnað”. Sem sagt vígvæðing sem aldrei fyrr, væntanlega til að verja þau gildi sem fram komu í framangreindri forgangsröðun.
Auðvitað féll þetta í góðan jarðveg hjá þeim sem sátu fundinn í Davos. Stofnað var til World Economic Forum í byrjum áttunda áratugar síðustu aldar, beinlínis til höfuðs lýðræðislegu alþjóðakerfi. Í stefnuskránni segir hreint út að alþjóðavæddum heimi verði best stýrt af “sjálfvalinni” samstöðusveit fjölþjóðafyrirtækja, ríkisstjórna og almannasamtaka!
Ekki verður skilið við forsætisráðherrann kanadíska án þess að geta gamansögu hans í Davos sem þótti svo frábær að hún flýgur enn um heiminn. Ef þú situr ekki við borðið þar sem ákvarðanir eru teknar, sagði Mark Carney, þá endarðu á matseðlinum.
Þarna erum við komin æði langt frá framtíðarsýn bestu manna við smíði hinna Sameinuðu þjóða í kjölfar seinna stríðs um aðkomu heimsbyggðarinnar allrar að gerð regluverks um líf okkar hér á jörðu.
Nú erum við hins vegar að stíga inn í heim þar sem allir vilja gerast stórveldi til að geta stýrt öllum hinum. Og þar var forsætisráðherra Kanada á endanum staddur þrátt fyrir allt tal sitt um mikilvægi alþjóðlegra stofnana.
Í spjalli úlfanna í Davos var upplýst um sitthvað sem kemur okkur Íslendingum við. Finnski forsetinn Stubbs sagði þannig að menn ræddu það nú af alvöru í Brussel að stytta innlimunarferli umsóknarríkja að Evrópusambandinu, kippa þeim inn sem hraðast og laga síðan það sem á vantaði í aðlögun í rólegheitum. Nefndi hann Úkraínu, Noreg og Ísland og gat þess reyndar einnig í þessu samhengi að ESB ætti nú í viðræðum við Ísland. Er það ef til vill þetta sem Kristrún forsætisráðherra á við þegar hún segir Evrópu vera komna á dagskrá?
Og að lokum um stólinn við borðið og þá hættu að enda á matseðlinum. Ég er ekki viss um að Íslendingar eigi að hlæja mikið að þessum brandara. Í það minnsta ekki þau sem vilja ólm komast inn fyrir dyr í Brussel. Við það misstum við nefnilega sæti okkar við samningaborð heimsins.
Síðustu fréttir frá Brussel eru þær að Lissabon sáttmálinn þyki ekki lengur nægja til þess að þrengja neitunarvald aðildarríkja, til gæti staðið að innleiða skipan þar sem aðeins stærstu ríki ESB komi að ákvarðanatöku um alvörumálin. Hin ríkin undirriti skuldbindingu um að fallast á það sem þau ákveði. Svipað og Þorgerður Katrín utanríkisráðherra gerði í maí síðastliðnum í Brussel varðandi utanríkismál.
Heldur fljót á sér að láta taka undan sér stólinn og gerast forréttur á veisluborði gömlu nýlenduvelda Evrópu sem greinilega luma enn á gömlum órum um heimsyfirráð.
WHERE THERE IS NO NEED FOR SHEEP’S CLOTHING
Where might that be, where wolves need no disguise? Before answering that, I want to recount a conversation I had with an old Greek socialist whom I met in Greece last autumn. He was a seasoned man who didn’t mince his words, having endured imprisonment under a military junta. One of those men who can never be bought.
“There was a time,” he said, “when there were Internationals of socialists and labour movements of various kinds and political colours. Now there are only three such Internationals that really matter. First, the brotherhood of authoritarians; behind their masks there is mutual understanding. Then there are the mafiosi—those who do not hesitate to use dishonest methods to seize power and wealth, constantly dancing on the borders of illegality and immorality. These are the plutocrats, more powerful than ever before. Finally, there is the international association of bureaucrats. Bureaucracy everywhere sticks together, probably the most cohesive bloc of all, united in freeing the world of democratic babble.”
It was clearly the Kafkaesque kind of bureaucrats he had in mind.
And with that, we are at the World Economic Forum in Davos, Switzerland. There, the authoritarians, the plutocrats and the bureaucrats regularly come together to plot their strategies, how best to further global capitalism – all in perfect unity. No sheep’s clothing needed. No one has to pretend.
When, however, it comes to media coverage the packaging tends to become opaque. Thus after the most recent meeting, Canada´s Prime Minister emerged in the world media as a staunch defender of the global legal order. Upon closer inspection, however, it turned out that what really needed protection was global capitalism, threatened by the unrestrained behaviour of U.S. President Donald Trump. For that reason, the international system of relations would need to be reconsidered.
The world press focused on Prime Minister Carney´s “historic speech” about the global system of laws and rules and all the values we are said to share and which are now supposedly threatened. ”Let us not forget”, he added, “that the strength of these values depends on the value of our strength” - and at home in Canada his government, he explained, was indeed engaged in a special effort in that regard: “Since my government took office, we have cut taxes on incomes, capital gains and business investment … We are doubling our defence spending by the end of this decade, and we are doing so in ways that build our domestic industries.”
In other words, militarization like never before, presumably to defend the values that appeared in the aforementioned list of priorities.
Naturally, this went down well with those attending the Davos meeting. The World Economic Forum was founded in the early 1970s explicitly as a counterweight, if not an alternative, to a democratic world order. Its founding manifesto states outright that a globalized world is best governed by a “self-selected” coalition of multinational corporations, governments, and non-governmental organizations.
One cannot part from the Canadian Prime Minister without mentioning his a joke in Davos which was considered so brilliant that it is still flying around the world: If you are not sitting at the table where decisions are made, Mark Carney said, you end up on the menu.
At this point, we are far removed from the vision so widely shared at the creation of the United Nations in the aftermath of the Second World War—that the entire world’s population should be enabled to participate in the creation of laws and rules governing life on Earth.
Instead, we are entering a world where domination is seen to be the only feasible means of survival, and there, ultimately, is where Canada’s Prime Minister ended up—despite all his talk about the importance of international institutions.
In the wolves’ conversation in Davos, some matters of relevance to us Icelanders also emerged. Finnish President Stubb stated that serious discussions are now taking place in Brussels about shortening the accession process for countries applying to join the European Union—bringing them in as quickly as possible and then in due course fixing whatever adjustments remain. He mentioned Ukraine, Norway, and Iceland, and even noted in this context that the EU is now engaged in talks with Iceland. Is this perhaps what Prime Minister Kristrún Frostadóttir means when she says that Europe is back on the agenda?
And finally, about the chair at the table and the danger of ending up on the menu. I am not sure Icelanders should laugh too much at that joke—at least not those who are eager to get inside the doors in Brussels. In doing so, we would lose our seat at the world’s negotiating table.
The latest news from Brussels is that the Lisbon Treaty is no longer considered sufficient to limit the veto power of member states. It is now possible that a system will be introduced in which only the largest EU states take part in decision-making on matters of highest importance, while the others would sign a commitment to accept whatever they decide. Similar to what Foreign Minister Þorgerður Katrín did last May in Brussels regarding Icelandic alignment to EU foreign policy.
Rather quick to let the chair be pulled out from under us—for Iceland to become an appetizer on the banquet table of Europe’s old colonial powers, which clearly still harbour old fantasies of world domination.
----------
Athygli er vakin á því að hægt er að gerast áskrifandi að fréttabréfi þessarar heimasíðu á slóð sem hér er að finna: https://www.ogmundur.is/
Fréttabréfið er sent aðeins endrum og eins til áskrifenda þeim að kostnaðarlausu að sjálfsögðu.
Here you can subscribe to a newsletter from this homepage, free of charge of course: https://www.ogmundur.is/
(Ábending: Margir þeirra sem hafa viljað skrá sig á útsendingarlista fréttabréfsins hafa orðið fyrir því að fá ekkert viðbragð eftir skráningu. Skýringin hefur oftar en ekki verið sú pósturinn hefur hafnað í ruslpósti. Fólk gæti að þessu.
To be taken note of: Sometimes people who have wanted to subscribe to the news-letter (by pressing skrá netfang and by then giving their e-mail, netfangið þitt) have not got any confirmation. Usually this is because the reply has been directed to the trash bin. Be aware of this.)