ÞESS VEGNA NEI

Birtist í helgarblaði Morgunblaðsins 22/23.08.26.
Ég hef hlustað eftir sjónarmiðum úr já-áttinni:
Íslandi verði best borgið innan Evrópusambandsins með sameiginlegan gjaldmiðil og fyrir bragðið meiri efnahagslegan stöðugleika og hagsæld en nú gefst. Matarverð yrði lægra, svo og vextir. Vinnumarkaðurinn yrði „agaðri“ samkvæmt fyrirmælum seðlabanka Evrópusambandsins í Frankfurt. Við yrðum jafnrétthá öðrum ríkjum ESB og gætum nú haft áhrif á gang mála. Og svo yrði öryggi Íslands betur tryggt en ella. Litla ríkið verði að vera í skjóli, nú einnig fyrir Trump.

Síðan er það Já-til-að-sjá hvað gæti komið út úr samningaviðræðum, hve miklu af þeim fullveldisrétti, sem við þó héldum eftir samkvæmt EES samningnum, við fengjum leyfi til að hafa áfram á hendi til frambúðar. Samningaviðræður þurfi til að sjá hve miklu við þyrftum að fórna.

Þessu er því til að svara að engar undanþágur eru varanlegar, framsalið á valdheimildum er hins vegar varanlegt. Evrópumarkaðurinn stendur okkur opinn samkvæmt EES, tryggir frelsi til atvinnu og búsetu og fjármagnið fær að flæða. Þar er gagnkvæmur réttur að undanskildum íslenskum sjávarútvegi. Markaðsvæðingarkrafa EES er reyndar of frek og ágeng og óar mig við því að gengið yrði enn lengra út á þann planka. Frelsi til fjárfestinga í auðlindum og innviðum á að mínu mati að vera á innlendu forræði en ekki lúta erlendu boðvaldi. Vinnumarkaðurinn á að hafa frelsi til að hrista af sér misrétti með verkalýðsbaráttu og mér þykir furðulegt að heyra menn biðja um „agavald“ frá Brussel gagnvart íslensku launafólki.

Fráleit þykir mér sú hugsun að vilja leita eftir öryggi hjá gömlum nýlenduríkjum sem langar til að verða stórveldi á ný. Þar er hvorki réttlæti né öryggi að finna nema síður sé.
„Nú þarf að koma evrópskum hagkerfum í stríðsham“ sagði forseti leiðtogaráðs ESB í mars 2024 og einmitt það er verið að gera. Opinskátt er talað um að vígvæðing Evrópu verði óhjákvæmilega á kostnað velferðar. Íslendingar teljast vel að merkja aflögufærir og fengju því að blæða!

En hvað yrði þá um stöðugleikann, hagsældina, vextina – og mannréttindin? Þau eru nú á undanhaldi í Evrópusambandinu eins og gerist hjá þjóðum í stríðsham.

Áhrif Íslands í ESB yrðu nánast engin og alls engin borið saman við það sem við höfum nú í alþjóðasamfélaginu, enda snúa þau áhrif sem við helst þurfum á að halda að skipulagi okkar eigin samfélags.
Og út á við á Ísland að vera friðflytjandi. Það er skortur á þeim í heiminum.
Þess vegna segi ég Nei við ESB.