ÞEIR SEM ÞUFA AÐ LÆRA AF SÓLTÚNI ERU KJÓSENDUR

(Mynd tekin af vefritinu Trolli.is)

Í Heimildinni  frá 10. apríl segir frá hvernig komið er fjármálum öldrunarheimilisins Sóltúns. Þar er nú svo komið að lögregla rannsakar málið. Hinn stóri glæpur er þó ekki aðeins “athafnamannanna” sem blóðmjólkað hafa Sóltún heldur þeirra stjórnmálamanna sem greiddu þeim leið inn í fjárhirslur ríkisins.

Blaðamaður Heimildarinnar vann sína vinnu eins og vera ber, aflaði sér ársreikninga Sóltóns og sýndi lesendum sínum niðurstöðurnar. Þar kom eftirfarandi meðal annars fram:

Sjá nánar í Heimildinni: https://heimildin.is/grein/21373/hjukrunarheimilid-soltun-fekk-20-milljarda-fra-islenska-rikinu/


Stærðargráða málsins var vissulega ekki séð fyrir en hitt var deginum ljósara að samkvæmt forskrift þeirra stjórnmálamanna sem komu að málinu var fjárfestum beinlínis ætlað að græða á starfseminni. Ekki gekk þetta umræðulaust fyrir sig á sínum tíma þótt ekki tækist að stöðva málið. En þegar síðan afleiðingarnar fóru að koma í ljós var farið fram á það að Ríkisendurskoðun gerði úttekt á markaðsvæðingu Sóltúns.

Í bók minni Rauða þræðinum segir af þessum málum. Ég ber niður á blaðsíðu 164:

“…um aldamótin var stofnað hlutafélagið Öldungur hf. … eigandi þess sagði að hægt væri að hagnast vel á öldruðum. Ekki nóg með að Jóhann Óli Guðmundsson kæmist svo að orði heldur bætti hann í og sagði að þarna væri „gífurlegan fjárhagsávinning að hafa.“
Sjálf Ríkisendurskoðun kvað síðan upp úr með að ástæðan fyrir því að elliheimili á vegum þessa fyrirtækis fengi miklu hærri greiðslur frá skattborgurunum en önnur sambærileg félög og stofnanir, væri sú að fjárfestar hlytu að gera „eðlilegar kröfur um hagnað“, þannig var það orðað, „eðlilegar kröfur um hagnað af fjárfestingu sinni“.
Í úttektarskýrslu Ríkisendurskoðunar sem ég fór fram á að gerð yrði eftir að ljóst varð að ríkið hygðist hygla einkaaðilum sérstaklega við útboð í reksturinn á öldrunarheimilinu Sóltúni sagði að öldrunarstofnanir ættu „að jafnaði ekki að sýna hagnað af starfsemi sinni. En að sjálfsögðu á slíkt ekki við um hlutafélög og aðra sambærilega einkaaðila á borð við Öldung hf. Forsvarsmenn félagsins hljóta að gera eðlilegar kröfur um hagnað af starfsemi félagsins.“
Auðvitað var ekki við Ríkisendurskoðun að sakast að benda á þá staðreynd að fjárfestar vilji græða. Það ámælisverða var framferði stjórnmálamannanna sem greiddu fjárfestunum leið ofan í vasa almennings…”

Nú spyr ég: Munu einhverjir læra af þessu?

Svar: Hugsanlega einhverjir. Aðrir ekki.

Hægrihyggjan í stjórnmálmum gengur beinlínis út á það að „athafnamaðurinn“ sé sá sem við öll eigum að reiða okkur á; græðgi hans sé öllum til góðs þegar upp er staðið, svo vitnað sé í fræg ummæli eins af handhöfum „eignagleðinnar“, svo annað hugtak sé rifjað upp.

Þessi tegund mun að sjálfsögðu ekki telja sig hafa neitt að læra af Sóltúnsmálinu, nema þá helst að „athafnamenn“ eigi að gæta sín á að láta ekki nappa sig.

Ég trúi hins vegar ekki öðru en að þeir stjórnmálamenn sem gjarnan vilja kenna sig við félagshyggju en hafa daðrað við Mammon hljóti að vilja draga lærdóm af Sóltúns-óráðinu; að innviði samfélagsins eigi ekki að markaðsvæða undir neinum kringumstæðum.

En svo er það kjósandinn. Auðvitað er það hann sem allt veltur á næstkomandi laugardag.

Ég held að því lengra sem farið er til vinstri í kjörklefanum þeim mun óhultari séum við fyrir ránsklónum.