ÉG VIL EKKI Í ESB ÓHÁÐ UNDANÞÁGUM
Birtist í Morgunblaðinu 28.08.26.
Umræðan um Evrópusambandið síðustu daga hefur snúist að verulegu leyti um undanþágur, hvort yrði hægt í samningaviðræðum að fá varanlegar undanþágur til að verja íslenskan landbúnað og íslenskan sjávarútveg; þannig að öll ráð hér innanlands, eignarhald og réttur til ráðstöfunar yrði á hendi landsmanna sem þá tækjust á um skipulag auðlinda sinna og samfélags án þess að enn fleiri ásælnum hagmunamunaöflum yrði hleypt þar að. Nóg eru þau fyrir.
Sömu öfl og stigu á Íra
Ég hef sannfærst um það fyrir mitt leyti að slíkar undanþágur gætu ekki orðið varanlegar nema að stofnsáttmála Evrópusambandsins yrði breytt þannig að þær yrðu tengdar honum með samþykki allra aðildarríkja ESB, líka landbúnaðar- og fiskveiðiþjóðanna, þeim hinum sömu sem höfðu samningsbundinn rétt af Írum undir lok síðasta árs.
En það er sem að skvetta vatni á gæs að bera slíkt á borð við ákafa já-til að sjá fylgjendur. Það er eins og þeim sé mörgum fyrirmunað að sjá annað en það sem þeir vilja sjá. Jafnvel þegar Evrópusambandið gerðist brotlegt við EES samninginn á síðasta ári með tollum á járnblendi vegna tímabundinna hagsmuna, alls óháð Íslandi, mótmælti ríkisstjórnin vissulega, en lágum rómi og lét svo með öllu niður falla.
Ekki gleyma grundvallarspurningunni
Svo fyrirferðarmikil hefur umræðan um undanþágur verið að sjálf grundvallarspurningin hefur fallið í skuggann, það er að segja hvort við viljum að Ísland gerist aðili að Evrópusambandinu, óháð öllum fyrirvörum og óháð því hverju við fengjum haldið eftir af þeim réttindum sem við þó höfum samkvæmt EES samkomulaginu. Út á það eitt gengur já til að sjá ferlið; ekki til þess að skoða ávinning, heldur hve miklu okkur tækist að halda af því sem við þegar höfum!
Það má ekki gleymast að um það er greitt atkvæði á laugardag, hvort við viljum gangast ESB á hönd. Með já-i værum við að samþykkja umsókn um aðild að Evrópusambandinu.
Nei
Við þessu segi ég nei og fyrir margra hluta sakir.
Evrópusambandið hefur breyst í grundvallaratriðum frá því að það var stofnað og einnig frá því að EES samningurinn var gerður. Þetta yrði því ekki rökrétt framhald á einhverju sem þá var ákveðið að hefjast handa um. Með öðrum orðum EES var ekki áfangi á vegferð til Lissabon.
Og ástæðurnar margar
Í aðdraganda atkvæðagreiðslunnar hafa verið færð rök fyrir því að með ESB aðild settum við höft á verkalýðsbaráttu. Enda kinnroðalaust beðið um «agavald» af hálfu seðlabanka Evrópusambandsins í Frankfurt gagnvert verkalýðshreyfingunni.
Við höfum mörg hver í aðdraganda atkvæðagreiðslunnar fært rök fyrir því að fjármálaöfl hafi náð undirtökunum í Evrópusambandinu með stífri kröfu um markaðsvæðingu innviða samfélaga.
Við höfum í aðdraganda atkvæðagreiðslunnar fært rök fyrir því að með markaðsvæðingu á allri samfélagsbyggingunni, eins og ESB hefur róið að, sé búið í haginn fyrir gróðaöfl að ná til sín öllu sem gefur arð í vasa, hvort sem væru Gvendarbrunnarnir, Landsvirkjun eða annað þar sem almannahagur hefur verið tryggður með samfélagslegu eignarhaldi og rekið á samfélagslegum forsendum en ekki forsendum viðskipta og hagnaðar.
Í aðdraganda atkvæðagreiðslunnar hafa verið færð rök fyrir því að með aðild að Evrópusambandinu drægjum við úr vægi Íslands við samningaborð í fjölþjóðlegum samskiptum. Við samningaborð Alþjóðaviðskiptastofnunarinnar höfum við einn stól, ESB ríkin 27 hafa einn stól, tala þar einni röddu og oftar en ekki undir leyndarhjúpi.
Við höfum fært rök fyrir því að Íslendingar myndu við aðild þurfa að auka skattheimtu til að standa undir kröfum ESB, sem í sjálfu sér væri ásættanlegt af minni hálfu gengju þessir fjármunir til velferðar en ekki hernaðar eins og fyrirsjáanlegt er. Fimm prósent af landsframleiðslu til „varnarmála“ þýðir í mörgum aðildarríkja ESB fimmtung – tuttugu prósent – af útgjöldum ríkissjóðs. Hergagnaiðnaðurinn hugsar gott til glóðarinnar. Íslendingar kæmust ekki hjá því að sogast að einhverju leyti niður í þessa hít.
Við höfum mörg hver í aðdraganda atkvæðagreiðslunnar sýnt fram á að refsiðagerðir gegn einstaklingum, fyrirtækjum og ríkjum sem láta ekki segjast af valdstjórninni í Brussel, stríða gegn alþjóðalögum og hafa verið fordæmdar á ári hverju á Allsherjarþingi Sameinuðu þjóðanna og af hálfu Mannréttindanefndar Sþ.
Þá hefur verið sýnt fram á það að úrskurðaraðilanum í deilumálum, dómstól Evrópusambandsins í Lúxemborg, er beinlínis gert í verklýsingu að fella úrskurði sem stuðla að auknum samruna innan sambandsins og ævinlega úrskurðar sá dómstóll markaðsöflum í hag.
Æskileg umræða en án spennitreyju
Með já-i er stefnt inn í háskalegan farveg. Gætum að því og forðumst það, en höldum umræðunni þó áfram til að auka þekkingu og glæða skilning til að hrista upp í samfélagi sem hefur verið sinnulaust um margt sem nú gerist með þjóðum heimsins.
Látum ekki ginnast til að þrengja okkar kosti og klæðumst ekki spennitreyju ESB
Höfnum því og segjum Nei.
---------------------------------------
Athygli er vakin á því að hægt er að gerast áskrifandi að fréttabréfi þessarar heimasíðu á slóð sem hér er að finna: https://www.ogmundur.is/
Fréttabréfið er sent aðeins endrum og eins til áskrifenda þeim að kostnaðarlausu að sjálfsögðu.
Here you can subscribe to a newsletter from this homepage, free of charge of course: https://www.ogmundur.is/
(Ábending: Margir þeirra sem hafa viljað skrá sig á útsendingarlista fréttabréfsins hafa orðið fyrir því að fá ekkert viðbragð eftir skráningu. Skýringin hefur oftar en ekki verið sú pósturinn hefur hafnað í ruslpósti. Fólk gæti að þessu.
To be taken note of: Sometimes people who have wanted to subscribe to the news-letter (by pressing skrá netfang and by then giving their e-mail, netfangið þitt) have not got any confirmation. Usually this is because the reply has been directed to the trash bin. Be aware of this.)