Stjórnmál

Ríkisstjórnin hefur nú kastað stríðshanskanum. Það gerði hún þegar hún ákvað að rífa frumvarpið um hlutafélagavæðingu Ríkisútvarpsins út úr menntamálanefnd Alþingis og henda því inn í þriðju og jafnframt lokaumræðu á Alþingi. Þetta er frumvarpið sem stjórnarandstaðan sameinuð hafði óskað eftir að sett yrði á ís. Sú ósk hefur verið hundsuð...Breytingarnar sem nú eru boðaðar á RÚV frumvarpinu eru að sjálfsögðu til góðs. Þær eru hins vegar ekkert annað en bútasaumur til þess að reyna að kaupa stuðning við þetta vonlausa frumvarp. Engum hef ég heyrt í sem telur þetta nóg til að snúa andstöðu við frumvarpið upp í stuðning. Það gera sér allir grein fyrir því að...

Einar Kárason rithöfundur skrifar oft lipran texta. Ekki er þar með sagt að alltaf sé mikið vit í honum. Í grein í Morgunblaðinu í dag reynir Einar að svara sjálfum sér þeirri spurningu af hverju Íhaldið óttist bara Samfylkinguna. Einar Kárason kemst að þeirri niðurstöðu að Samfylkingin sé alvöru flokkur sem Sjálfstæðismenn geri sér grein fyrir að keppi við hann um völdin í landinu. VG sé skýr kostur sem Sjálfstæðisflokkurinn viti hvar hann hafi, hann kunni að berjast við hann og líki það ekki illa. Öðru máli gegni um Samylkinguna...Nokkur sannleikskorn kann að vera að finna í þessari greiningu. Samfylkingin vill vera keppinautur Sjálfstæðisflokksins um völdin  en er það síður um stefnumörkun í þjóðfélaginu. Þar er VG keppinauturinn...Sem betur fer er þessi staða ekki uppi hjá umhverfissinnum og félagslega þenkjandi fólki hér á landi. Þeir þurfa ekki að velja á milli Íhalds og Samfylkingar. Þeir hafa Vinstrihreyfinguna grænt framboð. Þeim flokki er treystandi til að koma stefnumálum sínum í mark þegar hann kemst til áhrifa fremur en flokki sem vill verða spegilmynd Íhaldsins... 

"Svo virðist sem stjórnmálamenn haldi aldrei á lofti orðinu sátt nema ósátt ríki." Svo mæltist Staksteinari Morgunblaðsins 19. apríl síðastliðinn þegar hótun Framsóknarflokksins um að múra upp í Skerjafjörðinn var til umræðu. Sem kunnugt er vill exbé í Reykjavík flytja flugvöllinn úr Vatnsmýrinni og út á Löngusker í Skerjafirði og talar um að mynduð verði um þetta þjóðarsátt. Og Staksteinar varpaði fram spurningu: "Hvernig getur líka orðið sátt um flugvöll á Lönguskerjum þegar Skerjafjörðurinn er löngu orðinn helsta útivistarsvæði höfuðborgarsvæðisins með sínu fjölbreytta lífríki. Eru landfyllingar, flugvallargerð og flugumferð á slíkum stað líkleg til að skapa þjóðarsátt? Að ekki sé talað um kostnaðinn, sem rennur úr götóttum vasa skattgreiðenda." Auðvitað er það sjónarmið að vilja setja flugvöll í Skerjafjörðinn og þess vegna ekkert að því að berjast fyrir því að svo verði gert. Ég leyfi mér hins vegar að fullyrða - og tek þar undir með Staksteinari - að um slíkt mun aldrei takast þjóðarsátt...

Listi Vinstrihreyfingarinnar græns framboðs í Reykjavík er firnasterkur. Svandís Svavarsdóttir hefur sannað sig sem mjög öflugur stjórnmálamaður, sem þegar hefur skipað sér í fremstu röð stjórnmálamanna í landinu. Í öðru sæti listans er Árni Þór Sigurðsson, borgarfulltrúi, sem gegnt hefur lykilstöðum hjá Reykjavíkurborg, þar á meðal verið forseti borgarstjórnar Reykjavíkur. Ég verð að viðurkenna að mér hefur verið órótt að fylgjast með skoðanakönnunum að undanförnu, sem allt of margar hafa gefið vísbendingu um að VG fengi aðeins einn borgarfulltrúa kjörinn, og væri Árni Þór þar með dottinn út úr borgarstjórn. Þetta væri mikið slys. Árni Þór Sigurðsson er með allra reynslumestu mönnum í málefnum borgar- og landsmála og þarf ekki að hafa mörg orð um það hve slæmt það væri að hann fengi ekki kosningu. Þetta skyldu vinstri menn og umhverfissinnar hafa í huga. Reyndar þyrftum við að gera enn betur og tryggja Þorleifi Gunnlaugssyni, dúklagningameistara, einnig aðkomu að borgarstjórninni í komandi kosningum. Þorleifur er geysilega öflugur maður, það þekki ég vel. Hann er beintengdur inn í atvinnulífið, hefur tekið þátt í mannréttindabaráttu og verið potturinn og pannan í skipulagningu hvers kyns funda og herferða svo lengi sem ég man eftir. Hann er hins vegar einn af þeim mönnum sem...

Batnandi fólki er best að lifa. Þess vegna hljótum við að taka fagnandi yfirlýsingum formanns Samfylkingarinnar, Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur, í fréttum um helgina, um úrræði í efnahagsmálum. Ég fæ ekki betur séð en þær feli í sér kúvendingu á stefnu Samfylkingarinnar í veigamiklum atriðum. Í fyrsta lagi tekur formaður Samfylkingarinnar undir kröfu Vinstrihreyfingarinnar græns framboðs til langs tíma, um stóriðjustopp á næstu árum. Þetta er fráhvarf frá fyrri yfirlýsingum, þótt það verði að viðurkennast að erfitt er að átta sig á því hver raunveruleg stefna Samfylkingarinnar er í þessum efnum því eitt virðist vera sagt á Austfjörðum og á Húsavík, annað á Sauðárkróki og svo enn annað í Hafnarfirði og Reykjanesbæ. Á Alþingi hefur yfirleitt verið talað fremur óskýrt um þessi efni...Formaður Samfylkingarinnar sagði í ræðu á nýafstöðnum flokkstjórnarfundi að Samfylkingin væri ekki, og vildi ekki vera, "jaðarflokkur" heldur stór og breiður flokkur. Það skyldi þó aldrei vera að sá flokkur sem hér var augljóslega skírskotað til sem jaðarflokks, Vinstrihreyfingin grænt framboð, hafi verið sá flokkur sem mestan hljómgrunn hefur átt með þjóðinni í þessum efnum á undanförnum misserum? Gæti verið, að hvað stóriðjustefnuna snertir, sé Samfylkingin nú, þegar allt kemur til alls, að skríða utan af jaðrinum og samræma sjónarmið sín meirihlutaviljanum í landinu...