Samfélagsmál

Oft tala menn um þjóðarsátt eins og hún verði tekin upp úr hatti bara ef þrír eða fjórir svokallaðir lykilmenn komi sér saman um það. Þetta er fjarri lagi. Til að þjóðarsátt verði annað en orðin tóm þarf þjóð að standa sáttinni að baki.  Á Íslandi verður engin þjóðarsátt ef haldið verður áfram að hygla stóreignafólkinu, gera aðför að Íbúðalánasjóði, einkavæða heilbrigðisþjónustuna, svíkja gefin fyrirheit gagnvart öldruðum og öryrkjum, henda peningum í hernaðarbrölt og gæluverkefni, skerða kjörin innan löggæslunnar og segja þar upp fólki - og þannig mætti áfram telja. Þjóðarsátt má hins vegar ná að mínu mati ef snúið verður af þessari braut á þeim forsendum sem nefndar eru hér...

Það er ekki út í loftið að ég segi að nú sé mál málanna að jafna kjörin í landinu. Á undanförnum árum hefur stefnt hraðbyri í misréttisátt á Íslandi. Það sem verra er að þeir sem verið hafa í aðstöðu til að skara eld að eigin köku hafa komist upp með það nánast óáreittir. Það er ekki fyrr en í seinni tíð að gagnrýnin á sjálftökuliðið gerist hávær. Ekki að furða að fólki blöskri þegar marg-milljón-krónu-mennirnir byrja að segja starfsfólki sem undir þá er sett, úpp starfi; vísa því út á guð og gaddinn... Ég vakti máls á mikilvægi kjarajöfnunar hér á síðunni þegar nokkrum starfmönnum RÚV ehf var sagt upp störfum nýlega. Ég lagði til að glæsibíllinn yrði seldur undan útvarpsstjóranum, Páli Magnússyni áður en byrjað væri að segja upp fólki. Í mínum huga er þetta spurning um peninga og fordæmi, fjárhagsleg og táknræn aðgerð. DV gerði úr þessu smáfrétt. Í framhaldinu var leitað  til útvarpsstjóra. Hann brást hinn versti við og sagði að í sínum huga væri  þessi málflutningur minn „svo mikið lýðskrum og sýndarmennska" ...