Kjaramál

...Nú er ég í hópi þeirra sem tók eindregið undir með forsætisráðherra er hann ritaði Kjaradómi og bað hann um að endurskoða ákvörðun sína. Frá þessari afstöðu hef ég ekki hvikað þrátt fyrir efasemdir víðs vegar að í þjóðfélaginu um að þetta hafi ekki verið réttmætt. Í þessu sambandi hefur einkum tvennt verið sagt. Í fyrsta lagi að Kjaradómur sé dómstóll og rangt af framkvæmdavaldinu að reyna að hlutast til um ákvarðanir hans. Í öðru lagi geti Kjaradómur ekki breytt ákvörðunum sínum að óbreyttum lögum. Þessu er ég ósammála...Hvaða störf eru sambærileg? Hvað er sambærileg ábyrgð? Á hvaða forsendum á að bera saman ábyrgð bankastjóra og ráðherra, strætisvagnastjóra og alþingismanns, biskups og kennara, sjúkraliða og dómara? ... Hvor ber meiri ábyrgð, heilaskurðlæknir á sjúkrahúsi eða matráðskonan á sjúkrahúsinu? Einn maður liggur undir hníf læknisins, matráðskonan getur hins vegar drepið allan spítalann ef hún gerir alvarleg mistök. Er hennar ábyrgð þá meiri...? 

...Það sem hins vegar er slæmt er að þeir sem stýra för í þjóðfélaginu, stjórnvöld og atvinnurekendur, hafi engan vilja á því að stefna í átt til jöfnuðar. Þá aðeins hreyfa þeir sig að lognmollunni sé í voða stefnt! Það má ekki fara upp úr hjólförunum, segja þingmenn Íhaldsins og talsmenn atvinnurekenda. Að máli kom við mig kona sem starfað hefur í fiskvinnslu um langt árabil. Hún sagði að sér yrði óglatt við að hlusta á þennan  mannskap. Svo naumlega skömmtuðu þeir laun úr hnefa að Íslendingar hrökkluðust úr hverri starfsgreininni á fætur annarri, þar á meðal fiskvinnslunni. Íslenska verkafólkið reisti nefnilega þá kröfu að vera þátttakendur í íslensku samfélagi með öllum þeim tilkostnaði sem það hefði í för með sér, blöðunum, bókunum, leikhúsi, tónleikum og bíói – að ógleymdum ferðalögum. Þegar launin hrykkju ekki til væri leitað í önnur störf. Þá væri viðkvæðið af hálfu atvinnurekenda iðulega að Íslendingar vildu ekki vinna þessi störf. Það er alrangt. Hið rétta er að Íslendingar vilja ekki...

...Í fyrsta lagi eru vinnubrögðin forkastanleg...Þannig er þjóðin í þann veginn að hverfa inn í jólin þegar Kjaradómur nú kynnir ákvörðun sína...Þar erum við líka komin að hinni pólitísku ábyrgð. Hún er atvinnurekendanna, sem hækka stjórnendur og hálaunafólk í kjörum bæði í samningum og utan samninga, langt umfram láglauna- og millitekjufólkið. Með undanteknungum hefur þetta verið reyndin undanfarin ár...Það sem ég óttast að muni gerast í kjölfarið er, að reynt verði að setja forstjóralaunin undir huliðshjúp. Með öðrum orðum, til þess að himinhá laun raski ekki ró, eða öllu heldur dragi ekki úr andvaraleysi lágtekju- og meðaltekjufólks, verði kjör hátekjufólksins gerð leynileg. Hvers vegna var til dæmis kveðið sérstaklega á um það í nýgerðum lögum um Fjármálaeftirlitið að laun forstjórans skyldu tekin út úr bæði almennu samningsumhverfi..Hið sama gildir um fleiri stofnanir. Ég gagnrýndi þetta á þingi á sínum tíma við engar undirtektir stjórnarmeirihlutans. Það væri verðugt verkefni fjölmðila að fara í saumana á þessu...

...Í tilefni af afmæli Tollvarðafélags Íslands var efnt til sýningar á ýmsum munum og gögnum úr starfi tollvarða. Sýningin var fróðleg og minnir á hve mikilvægt er að halda til haga minjum frá liðinni tíð. Sýningin byggði á framtaki nokkurra einstaklinga úr röðum tollvarða sem eiga lof skilið fyrir framtakið. Um það hefur verið rætt að stofnað verði minjasafn lögreglunnar og hefur Landssamband lögreglumanna falast eftir gamla fangahúsinu við Skólavörðustíg til slíkra nota. Væri tilvalið að tollverðir fengju inni á sama stað fyrir minjasafn sitt sem nú er kominn myndarlegur vísir að...