Frjálsir pennar

Hagfræði eru merkileg fræði, mestan part fyrir  það að svokallaðir hagfræðingar á hægri kantinum (og þeir ráða umræðunni nú um stundir) tyggja allir sömu  tugguna á hverju sem gengur. Þannig stendur uppúr hverjum manni að nú verði ríkið að taka á honum stóra sínum til að kveða niður verðbólguna. Það skal gert með því að hætta við eða fresta ýmsum „þensluvaldandi framkvæmdum” - hvað sem það nú þýðir.
Ríkisstjórnin hefur í samræmi við þetta boðað aðgerðir til að kveða niður verðbólguna. Meðal þeirra er að lækka lánshlutfall Íbúðalánasjóðs úr 90% í 80% og lækka hámarkslánið um milljón. Þetta er í samræmi við kenninguna um að „herða skrúfurnar” (meira um það á http://blog.central.is/hage) Hugmyndin er að draga með þessum hætti úr byggingaframkvæmdum í landinu, en þær ku vera einkar þenslu- og verðbólguhvetjandi að mati tuggu(hag)fræðinga. Forsætisráðherrann birtist jafnframt í sjónvarpinu og tilkynnir þjóðinn að ríkisstjórnin hafi ákveðið að fresta eða fara ekki í framkvæmdir sem hún hafði ekki ákveðið að fara í á næstunni og verður varla lengra komist í tuggufræðunum – til að lækka verðbólguna fresta menn framkvæmdum sem þeir hafa hvort eð er aldrei ákveðið að fara í...

Að vera framsóknarmaður þessa dagana er áreiðanlega ekkert grín. Að sögn leiðtoga flokksins hafa andstæðingarnir lagt Framsóknarflokkinn í einelti undanfarna mánuði, með þeim afleiðingum að færri kjósendur lögðu í að kjósa flokkinn í sveitarstjórnarkosningunum en framsóknarmönnum þykir hollt. Hvort flokkurinn sjálfur eigi þar einhverja sök er látið liggja milli hluta en kjósendur hafa þúsundum saman hagað sér líkt og krakkar gera stundum á skólalóð – haft flokkinn útundan.
Þetta þarf ekki að koma neinum á óvart. Flokkurinn er allra flokka elstur, stofnaður 1916 þegar meira en helmingur þjóðarinnar hafði naumt skammtað lifibrauð sitt af landbúnaði, Framsóknarflokkurinn varð flokkur bænda og búaliðs. Nánast alla 20. öldina hafði flokkurinn þingfylgi og völd langt umfram kjörfylgi í krafti ranglátrar kjördæmaskipunar. Stærsta hluta sama tíma barðist flokkurinn gegn öllum...

Nýafstaðnar kosningar voru merkilegar fyrir margar sakir. Framsóknarflokkurinn fékk falleinkunn hjá þjóðinni en hún situr uppi með stjórnmálaflokk sem hefur gefur lýðræðinu langt nef og tekur sér völd langt umfram vilja landsfólks. Vinstrihreyfingin – grænt framboð stimplaði sig inn sem þriðja stærsta stjórnmálaafl landsins og vinstrisveiflan er sjáanleg. Það er þó annað og meira en hin hefðbundna félagshyggja sem gerir fylgi við vinstri græn eins mikið og raun ber vitni. Flokkurinn hefur tekið upp á sína arma helstu verkefni framtíðarinnar, náttúruvernd og jafnrétti kynjanna.

Það gladdi mitt litla hjarta þegar slökkt var á Kanaútvarpinu, ekki síst vegna þess að ég hafði sjálfur rofið þessa sömu stöð fyrir rúmum 30 árum og kallaður fyrir saksóknara fyrir vikið. Ekki þótti ástæða að sakfella okkur sem að aðgerðum þessum stóðu, enda höfðu valdhafar illan málstað að verja... Það er táknrænt að á sama tíma og kanar loka útvarpi sínu birtast fréttir af hlerunum...Mín tilfinning er sú að hleranir hafi haft minna að gera með útfærslu landhelginar en þeim mun meira að gera með harða baráttu Dagsbrúnarmanna með Hannes Stephensen (sem reyndar hætti þetta ár), Eðvarð, Gvend Jaka og fleiri eldhuga í forystu. Spurning sem sækir á hugann er hvort dómsúrskurðir um heimildir til hlerana segi allan sannleikann um þær hleranir sem raunverulega voru stundaðar á þessum tíma. Verkföll í upphafi Viðreisnar og endurteknar kosningar íhaldsins í Dagsbrún voru vissulega tilefni til hlerunar fyrir valdakjarna sem margoft sýndi að hann sveifst einskis...

Ekki var gert mikið út þætti Lúðvíks Jósepssonar í landhelgismálinu í nýlegu aukablaði Morgunblaðsins um það mál. Þetta má furðu sæta en fyrir þá sem til þekkja þá á þessi "gleymska" sér fordæmi þegar Lúðvík og Morgunblaðið eru annars vegar. Þessi "gleymska" á sér nefnilega sögulegar rætur - m.a. fylgispekt við vestræn hernaðaröfl....Um þetta mál sagði Lúðvík: „Um það er ekki að villast að það sem stóð í vegi fyrir eðlilegum vinnubrögðum íslenskra manna og íslenskra stjórnmálaflokka var bandalagið við þjóðir Vestur-Evrópu og Bandaríkin. Sífellt var látið í það skína að Íslendingar væru að „rjúfa samstöðu vestrænna þjóða" veikja Atlantshafsbandalagið ef þeir aðhefðust það í landhelgismálinu sem Bretar gætu ekki unað við."