Beint á leiđarkerfi vefsins

Annađ

18. September 2016

ASBJÖRN WAHL UM BREXIT

Asbjörn Wahl
Norski þjóðfélagsrýnirinn Asbjörn Wahl hefur gert mjög góða úttekt á ástæðunum fyrir niðurstöðunni í Brexit þjóðaratkvæðagreiðslunni í Bretlandi síðastliðið vor.
Sjálfur hef ég fagnað niðurstöðunni á mjög svipuðum forsendum og Asbjörn Wahl telur að alltof fáir vinstri sinnar hafi gert, nefnilega andstöðu við markashyggjudekur Evrópusambandsins. http://ogmundur.is/annad/nr/7854/  
Asbjörn Wahl telur það vera félagshyggjunni stór varasamt að láta hægri vængnum eftir ganrýni á Evróupsambandið. Þar með skekkist öll myndin og hætt við því að gagnrýni, af gerólíkum rótum sprottin, verði grautað saman.
Jafnaðarmannaflokkar séu haldnir þeirri ranghugmynd að hverfi þeir frá stuðningi við ESB þá styrkist sjálfkrafa rasísk hægriöfl. Asbjörn Wahl segir að harðlínuhægrið gagnrýni  ESB á allt öðrum forsendum en vinstri menn geri og að öfgafull hægrihyggja lifi sínu sjálfstæða lífi. Ef hins vegar vinstri menn þegi þunnu hljóði á meðan markaðshyggjumódelið sé nánast lögfest í Brussel, þá sé hætt við því að barátta gegn illum afleiðingum peningafrjálshyggjunnar verði ranglega eignuð harðlínuhægrinu. 
Asbörn Wahl hvetur vinstri menn til að taka þessa umræðu upp og skal ég fúslega verða við þeirri hvatningu.

Hér er grein Asbjörns Wahl á norskuhttp://www.modkraft.dk/comment/57349

 

Og hér að neðan birtist grein Asbjörns Wahl á ensku:

Brexit and the crisis of the left

 

Asbjørn Wahl

 

The British majority in favour of leaving the EU (Brexit) was surprising, even shocking, to many. The discussion runs high on both the result and the causes. The confusion seems to be extraordinary high on the left, in Britain as in the rest of Europe. In reality, the result of the referendum reflects an EU in existential crisis, while the discussion reflects a left in deep political and ideological crisis.

 

Seen from a left position, the British campaign was of course not without problems. The Brexit campaign was dominated by forces on the political right, and anti-immigration, xenophobia and racism were at the centre, although it was not as dominant as many media reported. National self-determination was reported as the main reason for the majority's support of Brexit. And there was also a left organised Brexit movement, even though it was not very strong (http://www.leftleave.org/ ).

 

What is clear, is that large sections of the British working class voted for Brexit. Xenophobia was an important part of this picture, no doubt. First and foremost, however, it must be seen as a reaction to a policy that systematically and with few exceptions have undermined wages and working conditions, trade union and social rights for workers. This is the result both of EU policies and of the aggressive neo-liberal policies that have been conducted by British governments. Workers' massive support for Brexit was therefore more than anything a protest against "the Establishment". Those who had lost most as a result of the neo-liberal policies, gave the elite a slap in the face.

 

Why is it then, that the EU so massively is losing popular support in country after country? To understand that, we must look closely at the EU's role and character. In the first phase (under the European Coal and Steel Community and the European Economic Community (EEC)), member countries were characterised by the reconstruction after WWII, the post-war class compromise, Keynesian economic policies (i.e. traditional social democratic regulatory policy) and stable economic growth. Already in the Treaty of Rome (1957), however, it was established that market freedoms should be the basis for the formation of the EEC.

 

Then, in the 1970s, global capitalism run into a deep crisis, and the leading economic and political forces started to withdraw from the class compromise, abolished market and capital regulation, turned to an ever more aggressive neo-liberalism - including privatization, austerity policies, rising unemployment and a massive redistribution of wealth from the bottom to the top in society. The lack of democratic institutions and traditions in the EU made it possible to introduce more extreme neo-liberal politics here than in many of the member states, with stronger democratic traditions. Thus, the EU now has come to a stage that not only socialism, but also Keynesianism, are banned by law. Neo-liberalism is constitutionalised and institutionalised as the EU economic model.

 

After the financial crisis in 2008, the reactionary austerity policies of the EU were reinforced, while it increasingly took on authoritarian forms, institutionalized through new agreements and pacts. The powerful interventions against the most crisis-hit countries (Greece, Ireland, Spain, Portugal and Italy) illustrates this in the most extreme way. To abolish the welfare states and defeat the trade union movement have now obviously become embedded parts of EU institutions and policies. In addition, the EU has virtually made it impossible to reverse this project, by requiring consensus between all member states to change existing treaties.

EU's institutionalised neo-liberalism, therefore, can only be brought down through massive mobilisations and confrontations.

 

It is this EU a majority of Britons have decided to leave. A project that it is impossible to reform from within using ordinary democratic methods. And it is this EU the left in Europe fails to develop a common policy on. For too long both the trade union and the political arm of the labour movement have harboured illusions about the EU as "Social Europe". It applies not only to Social Democracy, which has helped to build today's increasingly authoritarian, neo-liberal EU, but also the majority of parties to the left of Social Democracy - as well as the European Trade Union Confederation (ETUC), as one of the most EU-devoted organizations in the European labour movement.

 

As part of this political confution, a dangerous myth is currently being created in parts of the left, that an exit from the EU (or the Euro) only will strengthen nationalism and the right. Quite the opposite, such exits have to be among the important and necessary tools if we really want to weaken the EU as an authoritarian, neoliberal stronghold. It is not exit movements which have created and strengthened far right political parties in country after country in Europe. It is not exit movements which have resulted in the far right being in government in Hungary and Poland (and almost in Austria). It is the policies of the real existing EU which today divide the people of Europe. It is the same policies which feed the far right. Thus, discontent with EU policies and the feeling of powerlessness is spreading among people in Europe - for good reasons.

 

In this situation, left political forces, with their illusions, have put themselves in a situation where they are able neither to organize the discontented to political resistance, nor to give the discontent a political expression. Thus, the far right is given monopoly on mobilizing against the EU. This is a far right which of course does not direct its resistance against the forces behind the neo-liberal attacks of the EU, but rather against other groups of people (immigrants, Muslims, people of different colour etc.). When people on the left then vote to remain in the EU, "rather than being lumped with racists and the extreme right", they continue to give the far right monopoly in conducting resistance against the reactionary EU.

 

Of course, an exit from the EU (or the Euro) cannot be the primary demand for a left movement. Left forces will have to be developed through interest-based struggles. The question of exit, however, will be actualised immediately since EU institutions and treaties in practise are barriers against a realisation of our demands (very well illustrated by the fact that the Syriza government was forced to choose between fighting austerity and remaining in the Eurozone - and ended up administrating the austerity policies itself, as a "colonial administration" as J. K. Galbraith names it). To give up the struggle for our main interest-based demands in order to stay within the EU institutions should clearly be a no-go zone.

 

The structure and functioning of the EU create a number of barriers against simultaneous mobilisation of resistance across Europe. Thus, the fight for a democratic and social(ist) Europe has to adopt a flexible strategy in which both civil disobedience and the possibility for single countries or groups of countries to exit - both from the euro and the EU - have to be actual tools. The development of an internationalist, class-oriented policy of exit is therefore both possible and necessary. It is about framing and narrative. The policies and institutions of the real existing EU today stand in the way of a united Europe, stand in the way of a democratisation of Europe.

 

It is therefore important that the current authoritarian and neo-liberal EU does not gain more power and influence in Europe. From a left-wing perspective therefore, it was encouraging that the British went Brexit, despite the fact that right wing xenophobia got such a big place. Of course, the latter phenomenon provides the left with an even bigger challenge. It is now imperative that left forces take the opportunity Brexit have given them to go on the offensive, confront capitalist interests, strengthen democracy and develop real popular unity across borders in Europe. The real existing EU constitutes a barrier to such a united Europe today.

 


Bréf til síđunnarRSS Fréttaveita

Frá lesendum

19. Október 2018

STEFNUBREYTING?

Nú eru Bandaríkjamenn nýbúnir að vera hér á Íslandi með hundruð manna við heræfingar. Er það ekki rétt munað hjá mér, Ögmundur minn, að þegar þú sast í vinstri stjórninni þá voru aldrei neinar heræfingar? Sú stjórn sat þó í meira en fjögur ár ef allt er talið. Hefur orðið stefnubreyting hjá VG undir forystu Katrínar Jakobsdóttur?
Börkur Barkar

17. Október 2018

HVER ER SKOĐUN PÍRATA?

Ég var að lesa pistil þinn um mál/fréttaflutning um Evrópuráðið. Ég er sammála þér um að frétta/málflutningurinn fer fram úti á þekju eins og þú orðar það. Hvers vegna var Þórhildur Sunna, Pírati ekki spurð í RÚV hvað henni finnist um brottrekstur Rússa af Evrópuráðsþinginu? En við hvern er að sakast, þegar svona ...
Jóhannes Gr. Jónsson

17. Október 2018

AĐ HRUNI KOMINN

Nú er Hannes Hólmsteinn loksins að Hruni kominn - og það á tíu ára afmælinu. Eftir allan komma áróðurinn hefur hann með glöggum hætti leitt okkur í allan sannleikann um að það voru ekki nýfrjálshyggjan, ekki íslensk stjórnvöld og því síður nýríkir íslenskir kapítalistar sem leiddu hörmungarnar yfir okkur haustið 2008. Nei, það voru útlendingar með George Best forsætisráðherra Bretlands...
Fannar Freyr

14. Október 2018

LANG - LANG BEST

Allsherjar samstaða ákveðin sést
upp sultarkjörin skal hífa
Og auðvitað væri það lang-lang ...
Pétur Hraunfjörð

7. Október 2018

GUĐ BLESSI HEIMINN

Geir bað Guð að blessa landið,

gjaldþrotið og þjóðarstrandið.

Við höfum þanka

...

Pétur Hraunfjörð

 

3. Október 2018

UPPGJÖRIĐ VIĐ UPPGJÖRIĐ: ÍSLENSKIR BANKSTERAR Í AĐAL-HLUTVERKI

Uppgjör við útrás landans
ugglaust ræða má
þegar allt fór til fjandans
og fjöldinn hrunið sá.
...
Pétur Hraunfjörð

2. Október 2018

BRENNIVÍN Í BÚĐIR

Áfengið þau elska mest,
ölið kæra, sanna.
Þörfu ráðin þekkja flest, þ
etta má ei banna.
Kári

20. September 2018

HERĆFINGAR NATÓ MEĐ MEIRU

Herskipin nú hópast að
í heræfingum gellur.
Og flugvélar hér fylltu hlað
að sækja Kanamellur.
Pétur Hraunfjörð

16. September 2018

ŢARF AĐ TALA SKÝRAR UM PENINGAÖFLIN

Sæll Takk fyrir fundinn fyrr í dag (í gær). Verður hægt að nálgast glærurnar og upptöku af fundinum? ... Eitt sem mér fannst nokkuð einkennilegt var að mikið var talað um peningaöfl en samt ekki hver þau í raun væru í núverandi samfélagi. Orðin ferðaþjónustua og hótel voru lítið sem ekkert notuð. Það gæti enginn sagt að VG hefði gert neitt nema að beygja sig niður fyrir þeim öflum á kostnað íbúa borgar og lands. Líf dásamar airbnb og heldur áfram núverandi meirihluta. Katrín talar á móti skattalagabreytingum því hún vinni gegn minni félögum. SJS gerir lítið út umhverfisáhrifum ferðaþjónustunnar ...
Daníel Þór

12. September 2018

ŢEGAR JÓAKIM VON AND FĆR VÖLDIN

Þakka þér fyrir að standa fyrir fundi um braskavæðingu borgarinnar. Ég hvet sem flesta að leggja leið sína í Efstaleitið og verða vitni að því sem þar er að gerast. Í stað opins fallegs svæðis þar sem Útvarpshúsið naut sín vel er nú komin mini-Manhattan nema að á Manhattan hefði þetta aldrei verið leyft! Vísa ég þar í Central Park sem ...
Jóel A.  


BSRBVGAlţingi

Póstlisti

Hér ađ neđan geturđu skráđ ţig á póstlista Ögmundar. Skráđir ađilar fá reglulega sent fréttabréf í tölvupósti.




Afskrá | Breyta skráningu

Frjálsir pennar

8. Október 2018

Gunnar Örn Gunnarsson skrifar: MANNAUĐS-STJÓRNUN EĐA „ŢRĆLAHALD".

Það er sorglegt að átta sig á því að alþjóðlegir auðhringar, eigendur allrar stóriðju á Íslandi, sem hugsa fyrst og fremst um hagnað og gróðavon, fari miklu betur með sinn mannauð en opinberar stofnanir sem reknar eru að meirihluta til af almannafé. Mikil umræða hefur verið um styttingu vinnuvikunnar og sitt sýnist hverjum og veltur það aðallega á „hagsmunum" þeirra sem um fjalla eða á misskilinni hagsmunagæslu ákveðinna aðila. Það skal tekið fram að eftirfarandi samanburður er ekki gerður til að öfundast út í þá sem vinna í stóriðju eða til að grafa undan þeim réttindum og kjörum sem þar hafa náðst ...

27. September 2018

Ţórarinn Hjartarson skrifar: HĆGRI-POPÚLISMINN - HELSTA ÓGN VIĐ LÝĐRĆĐIĐ?

RÚV, popúlisminn og hnattvæðingin; Hvaðan kemur hægri-pópulisminn, hvert er samband hans við hnattvæðinguna og ríkjandi stjórnmálastefnur á vesturlöndum, hvað vantar í greiningu/umfjöllun fjölmiðla og meginstraums-stjórnmálaflokka á honum? Ef hlustað er á RÚV fæst sú mynd að mesta vandamál í stjórnmálum Vesturlanda og jafnvel heimsins alls sé hægripopúlismi/ þjóðernispopúlismi. Sem er ekki rétt, en stafar af því að RÚV er málgagn markaðsfrjálslyndrar, hnattvæddrar, kapítalískrar heimsvaldastefnu (vestrænnar). Sem stafar aftur af því að ...

3. Júlí 2018

Kári skrifar: ŢJÓĐAREIGN OG KVÓTAKERFI Í LJÓSI SAMKEPPNIS-RÉTTAR

... Löggjafinn, Alþingi, er hins vegar rígbundinn margskonar hagsmunaöflum sem í raun stjórna ferðinni og því ekki við miklu að búast úr þeirri áttinni. Umræða um „hag­ræðingu" kemur fyrir lítið, eigi menn ekki það sem hagræðingin snertir. Með öðrum orðum; eignarréttur íslensku þjóðarinnar var hafður að engu. Þjóðareign varð að „þjófaeign". Það er kjarni málsins. Hið svokallaða „framsal" er því lögleysa frá upphafi þegar af þeirri ástæðu. Þar að auki hefur íslenska þjóðin notið í litlu meintrar hag­ræðingar sem hefur að stærstum hluta endað í vösum braskara og hluthafa útgerðarfyrirtækja ...

Slóđin mín:

Annađ

Stjórnborđ

Forsíđa vefsins Stćkka letur Minnka letur Senda ţessa síđu Prenta ţessa síđu Veftré Hamur fyrir sjónskerta